اتل متل دو تا دست رو صورتی نشسته

یواشکی دیدمش ، انگار بغضش شکسته

یه مرد آسمونی بعضی اوقات پریشون

مهربون و با احساس بیشتر وقتا خندون

ازش میخوام بپرسم ای مرد آسمونی

از تنهایی چشماتون امشب شده بارونی؟

دست میکشه رو چشماش با یک لبخند زیبا

میگه مال این هواست شده واسه ما بلا

میگم حاجی جون منم بدجوری دل شکسته ام

منم از این زمونه دلم گرفته  ، خسته ام

جون همون رفیقت که گفتی ناپدید شد

تو اون شب معرکه پیش چشات شهید شد

از دوری و قدیما بگو که نجوا کنم

امشب دلم گرفته بگو تا صفا کنم

...

باشه میگم اما تو به من یه قولی بده

اسم احمد رو دیگه پیش من قسم نده

...یادش بخیر اون موقع ما یک گروهی داشتیم

خیلی شوخی میکردیم ، عجب هیئتی داشتیم.

یادش بخیر احمد هم ، اون موقع بین ما بود

ما هفت تا بچه بودیم سردستمون رضا بود

دیگه مسعود بود و من با حمید و نورالدین

امیرحسین هم بودش ، همون که رفت روی مین

با اینکه مشت و کتک از هم چشیده بودیم

اما هرچی که می شد ، پشت همدیگه بودیم

یادش بخیر یه روزی زمان شاه ملعون

ما هفت تایی سنگ به دست ، رفتیم توی خیابون

الکل فروشی ها رو با یاری سنگامون

شیشه هاشو میشکوندیم ، این شده بود کارمون

یه بار تو یه مدرسه که زنگ شیمی داشتیم

عکس شاه و برداشتیم عکس امام گذاشتیم

...یادش بخیر نورالدین که حرفاشو رک میگفت

برامون از صبح تا شب پشت سر هم جک میگفت

وقتی که جنگ شروع شد گروه بازم برپا شد

دسته ی هفتایی مون راهی جبهه ها شد

تو پشت خط ، تو جبهه ، بازم پیش هم بودیم

نورالدین وقتی که بود ، یه جوری بی غم بود

احمد خیلی میخندید ، همیشه نیت میکرد

تو کُل روز و شباش مردمو اذیت میکرد

مسعود خیلی ذکر میگفت ،کارش فقط خدا بود

شهرتش توی جبهه ، آقای بی ریا بود

حمید خیلی آروم بود ، بالا رو نگاه میکرد

بعدا فهمیدیم حمید چه کارهایی که نکرد...

رضا خیلی شجاع بود ،دشمن بیداری بود

خیلی امر و نهی میکرد ، ولی خودش کاری بود

امیرحسین و ورزش هیچ وقت تمومی نداشت

هر جا میرفتیم سریع یه توپ تو کوله میزاشت

... یه روز رضا اومد و گفت که باید جداشیم

باید امروز وفردا ، قاطی دسته ها شیم

ما نمیخواستیم ولی ، حرفش یکی بود رضا

خلاصه گفتیم باشه ، اما نه تک و تنها

رضا به هر شکلی بود بچه ها روجدا کرد

من و مسعود و حمید ، بقیه رو سوا کرد

نورالدین و احمد هم رفتن توی یه دسته

امیر حسین و رضا شدن یه تیم بسته...

خلاصه اون اوایل همدیگرو میدیدیم

اما بعد یه مدت همدیگرو ندیدیم

تازه نوبت ما شد ، صوت خمپاره هر دم

تا  اینکه راهی شدیم ، رفتیم خط مقدم

من اسلحه گرفتم یا پشت دوشکا تیرزن

حمید هم شد مثل من ، مسعود شد آرپی جی زن

اوایل آتیش بود و دست ماها میلرزید

اما انگار این آتیش ،خیلی خیلی می ارزید

چقدر اونجا قشنگ شد ، همه لباس خاکی

تو کُل خط صف بود ، عشق بود از نوع پاکی

کم کم حمید و مسعود ، شدن مثل بقیه

همه برادر شدیم ، با یه دونه چفیه

بچه ی مشتی ، مثل یه چشمه زلال

همه یا هم صمیمی ، بسیجیای باحال

یادش بخیر که شبها ، عجب صفایی داشتند

نماز شب میخوندن ، برو بیایی داشتند

بعضی شبا غوغا بود ، خیره  میشد جفت چشات

وداع چند تا رفیق ، شبای عملیات

چقدر قشنگ ، چه خوشگل ، بغضاشون و میشکستند

سربند یا فاطمه برای هم میبستند

تو یک شب بهاری ، صدای فریاد پیچید

وقت عملیات بود ، نوبت ما هم رسید

حمید آروم بود بازم ، اونم غرق عبادت

هرکی یه حالی داشتش یا میخندید ، یا گریون

فقط من بی کار بودم مثل همیشه حیرون

رمزش و خوب یادمه ، تواون شب بی صدا

هک شده بود رو قلبا ، یا حضرت زهرا

رفتیم به سمت مقصد ، بعضی اوقات نشسته

دولا دولا می رفتیم ، خیلی نرم و آهسته

یه دفعه فرمانده گفت : میدون مین ، بایستید

یکی یکی ، گوش به گوش به تخریبچیمون بگید

تخریبچی ابزارشو نزدیک میدون رسوند

اما انگار منور دست هممون رو خوند

منور نزدیک ما ، با گرمای فراوون

داشت همه رو لو میداد، یکی پرید روی اون

نشست دور منور ، گرماش مارو می سوزوند

انگار که داشت دستاشو برای ما می پزوند

اما نه فریاد میزد ، نه اینکه زاری کنه

نه اینکه کسی بیاد ، اونو دلداری کنه

سکوت پیش این آتیش ؟ خیلی خیلی ترسیدم

چون یه لحظه حمید و پیش خودم ندیدم

گریه بچه ها شد ، قاطی بوی کباب

شعله ی نور خاموش شد ، وقتی که اون شدش آب

پشت سرم رو دیدم حمید اونجا نبودش

جلو صورت و دیدم حمید بازم نبودش

با خودم گفتم شاید ، الان چشاشو بسته

بازم مثل همیشه یه گوشه ای نشسته

اما دلم یهو ریخت ، شبیه یک کلاه خود

کوله ی حمید از دور تنها روی زمین بود

دیگه چشام نا نداشت ، مسعود از دور صدام کرد

گریه میکرد مثل من ، اومد از اون جدام کرد

حمید اجازه نداد ، اشک از چشماش بباره

جمع شده یک دفعه شد ، یه آسمون ستاره

ستاره هایی که عشق ، مرزشون و می پوشوند

همون ستاره هایی ، که قلبش و نسوزوند

تخریبچی راه و باز کرد ، اما صدایی پیچید

آروم همه خوابیدند ، انگار دشمن ما رو دید

صدای تیر و رگبار پیچید تو کل کویر

کم شد صداهای شب ، قطع شد صدای جیر جیر

انگار آماده بودن ، دست ماها رو خوندن

تانکا رو از اون دورا ، نزدیک ما رسوندن

مسعود رفت و اون جلو آماده زدن شد

از من خدافظی کرد ، آماده ی رفتن شد

فرمانده میگفت بهش : هر وقت گفتم ردش کن

تانک جلوتو ببین ، بسوی اون پرتش کن

منورا ، رو زمین ، شب و به صبح رسوندن

خیلیا زخمی شدن ، بعضی ها هم نموندن...

مسعود رو به دشمن بود ، یه آرپی جی تو دستش

حاج محسن پشت بی سیم ، با داد  نیرو میخواستش

الو الو کربلا ، پس نیروهاتون کجاست

برادر ما لو رفتیم ، امشب اینجا کربلاست

الو الو مقداد جان....دووم بیارین حاجی

الان دیگه میرسند ، طاقت بیارین حاجی...

مسعود نگاش به تانک بود،که  سمت اون میومد

یکی تو اون تاریکی دوون دوون میومد.

پشت سرش یه گردان اونم با کلی تجهیز

اومدن به یاری مون ، کویر و کردن خاکریز

نگاه کردم به گردان ، تند و سریع دویدم

انگاری نورالدین و احمد و اونجا دیدم

اما یهو خمپاره ، بند دل و پاره کرد

داغ دلم رو انگار اون دوباره تازه کرد

تا اینکه چشمای من به اون دو تا گل رسید

خمپاره تو یه لحظه ، نزدیک اونا خوابید

وقتی دود و گرد و خاک ، از جلو دید رفت کنار

مسعود تانک و زد و گفت ابوالفضل علمدار

دشکا و تیربارچی ها مسعود و قیچی کردن

گل گروه ما رو با تیر آب پاچی کردن

مونده بودم اون وسط ، گریه کنم یا دعا

دعا کنمکه منم ، برم پیش بچه ها

مسعود ، احمد ، نورالدین ... پیش چشام پریدن

پشت سراشون رو هم بی مراما ندیدن

یه یاری خدا و گوشت و خون بچه ها

اون شب پیروز شد باز هم لشگر حزب خدا

دور برم خالی بود ، هیچکسی و نداشتم

بچه های هی دلداری ، اما نایی نداشتم

خبر دادن همون شب ، تو جنگ آتیش و باد

خاک خیلی از جاها به دست ایران افتاد

چه روزای سختی بود وقتی حمید و بردن

جنازه سوختش و به مادرش سپردن

دلم برا احمد و نورالدین هم تنگ شده

غروب شده واسه این ، آسمون بی رنگ شده

رضا بعد یه مدت برگشت تا پیشم باشه

تنها اومد تا بازم ، مرحم دردام باشه

من و رضا هم انگار مثل همه بچه ها

دونبال راهی بودیم ، بریم پیش رفقا

اونا چه خوب فهمیدن ، لذت یک نگاه رو

به جون و دل خریدن ، ترنم صدا رو

اونا فهمیده بودن بهشت اینجا یه رازه

که هرکی عاشق بشه ، خدا براش می سازه

...بازم به عشق وصال ، همه ی ما بچه ها

ایستادیم و جنگیدیم ، رو به روی یه دنیا

رو به روی عراق و صدتا کشور دیگه

دروغ میگه هرکسی ،که غیر این و میگه...

شب بود تو سنگر بودیم ، که بین خنده هامون

صدای هواپیما بند آورد ، صدامون

یه عالمه آتیش از ، بین ستاره ها ریخت

بمب و هرچی که داشتش به روی سنگرا ریخت

پریدم از تو سنگر ، نشستم روی خاکا

گفتم بیاین زود بیرون ،..... خمپاره.......نه ....نه ....رضا...

سنگر که منفجر شد ، گفتم خدا ای خدا

تنها میشم ، می میرم ، نزار شهید شه رضا

وقتی که آتیش خوابید ، رفتم سنگر و دیدم

بجز خاک چند تا دست ، چیز دیگه ندیدم

جنازه ی بچه ها خاک شده بودش انگار

قطعه های دست و پا ، قاب شده بود رو دیوار

رضا هم انگار میخواست چیزی ازش نمونه

بی معرفت راضی شد ، تنها شم با زمونه

بهم میگفت همیشه ، یه رازی مونده پیشش

بعد شهادتش من ، برم سراغ کیفش

کیف رو قبل شهادت ، با عطر و انگشترش

داده بودش به محسن ، رفیق و همسنگرش

با اشکایی که دیگه سر شده بود ، تو چشمام

محسن از دور دیدم ، خیره شدش تو نگام

گفت : اومدم تا بگم ، راز روضا رو تا بعد

خودش گفت که بعد ازاون تو شاد بشی محمد

نگاش کردم و یاد ، رضا رو زنده کردم

پیشونیش و بوسیدم ، زورکی خنده کردم

می دونستم راز اون ، زخمی باز دوباره

میدونم میخواد بازم به دل آتیش بباره

گفت که تو دستمون ، هم من بودم هم رضا

امیرحسین هم بودش ، با بقیه بچه ها

کربلای یک ،....مهران....تو اون سرزمین خاص

رمزشم خوب یادمه ، یا ابوالفضل العباس

خلاصه این که خیلی شهید شدن واسه دین

مثل امیر حسین که شهید شدش روی مین

فکر کرد گریه میکنم ، یا که شاید بمیرم

اونم کیف و به من داد ، خواست تا اونو بگیرم

خندیدم و عکسارو،  برداشتم از تو کیفش

عکسای ما هفت نفر ، که نگه میداشت پیشش

همون شب بعد از اینکه آتیش خوابید ، خوابیدم

تو خواب حمید و مسعود....امیرحسین رو دیدم

نور الدین و احمد و رضا ، از دور رسیدن

میگن سلام محمد ، انگاری من رو دیدن

با خنده گفتن،  رفیق ، دلت لابد سنگ شده ؟

دل ما به جون تو واسه ی تو تنگ شده

گفتم آخه این رسمه؟ بگید تا من بدونم

حقه شما شهید شید و من تنها بمونم؟

مسعود گفتش برادر تو هم به وقت و بجاش

غم نخور تو برادر. یه کمی صبر داشته باش.

اذان و گفتند و من پریدم از این رویا

بوی خوشی گرفتم ، شدم راضی از اونا

واسه عطر خدا بود که منتظر جنگیدم

پروازای خیلی از ، همسنگرام و دیدم

روزا گزشت ، تا دفاع  آخرسر به سراومد

صدام شکست خورد ، ترسید ، اشک دنیا دراومد

قصه ی جنگ تموم شد ، بگم دوباره بازم؟

که چه جوری دارم من ، با این دوری میسازم

چطور دارم میسازم ... با اینکه بعضی وقتا

میان بخوابم هنوز ، پنجشنبه شب رفیقا

حالا فهمیدی چرا ، بعضی وقتا این چشا

خیس میشه و میگیره ، بهونه اش و از خدا

امیرحسین و حمید ، مسعود . نور الدین .رضا

احمد و هر شهیدی که رفتن از این سرا

تو نامه هاشون زدند ، جنگ تمومی نداره

آهای رفیق... بگوش باش ، قصه ادامه داره

باید بدونی دفاع ،  نمرده ، حتی هنوز

باید بجنگی بازم ،  با این صدام های روز

تا وقتی مولا میاد  ، سر رو شونش بزاری

بگی لبیک یا امام ... اون و تنها نزاری

باید بدونی هنوز، که یک مردی غریبه

همونی که سید.....جانشین حبیبه

باید بدونی جانباز ، با این که پا نداره

می ایسته واسه دینش ، بازم مایه میزاره

باید بدونی هنوز ، تو مدیون شهیدی

که وقتی که شهید شد ، تو فیلم ها هم ندیدی

به مادر اون شهید که پاره ی تن داده

بگی که زنده هستیم ، بسیجی جون نداده...

اگه الان جبهه مون خیلی خیلی فرق داره

اما بدون هنوزم.... قصه ادامه داره

ابوالفضل سپهر

نوشته شده در 86/04/30ساعت 15 توسط مهدی| |