هو الله

چقدر منتظر حلول ماه بودیم ، منتظر بودیم ببینیم شنبه بالاخره تعطیله یا نه ... منتظر جشن عید بودیم ، نمیدونم چرا . نمی دونم چرا انقدر بی تابی میکردیم ... نمی دونم

اما وقتی عید داشت کم کم تموم میشد و نفسای آخرش و تو غروب میزد . دلم بدجوری باسه رمضون تنگ شد .

واسه تموم لحظاتش ، واسه تمومه ساعتاش ، واسه قرآن خوندن اشو واسه شبای قدر ... آره دلم برای همشون تنگ شد . با خودم گفتم سریع جلوی ماه رمضون و بگیرم و باهاش یه ذره درد و دل کنم . یه ذره اشک بریزم تا که دلش به حالم بسوزه .

آهای ماه رمضون ... حالا که داری میری بزار بگم که خیلی به تو مدیونم . اگه تو سال، تو نبودی دیگه چیزی از وجودم باقی نمیموند. من بی وجود، تو لحظات تو بدجوری بزرگ شدم ، میون اذون رشد کردم و یه تکونی خوردم . یه ذره سپید تو دل سیاهم شدی . آهای ماه رمضون من به تو خیلی مدیونم.

حالا تو داری میری و ما رو تو بعد خلاء زمان جا میزاری . به احترام تو ، چه کارایی رو گزاشتم کنار، که حالا وقتی فکرشم میکنم به خودم میبالم .

ماه رمضون ، من با تو خیلی کار داشتم ، چه زود کوله بار تو جمع کردی و رفتی . کاشکی همیشه پیشم بودی ، کاشکی همیشه دم لحظات اذون با صدای ربنات دلم و آروم می کردی . کاشکی و کاشکی ... دوری تو خیلی سخته ، خیلی سخت

خدایا من به امید مرحمت و مغفرتت دوری از ماه رمضون رو تحمل میکنم .

اما ...

نزار که رسوا بشم ...

به حق علی

یا علی