میلاد جان - سید عزیز

لحظه هایی که در کنار ما نیستید چند سوال ذهن درگیرم را فرا میگیرد .

اکنون کجایید ؟... البته میدانم در بهشت . اما میخواهم بدانم چه میکنید ؟

آیا از حال ما خبر دارید؟

شنیده ام وقتی که از بدن آزاد میشوید میتوانید باطن ما را به خوبی ببینید.

آیا باطن من من را دیده اید وقتی که ... 

همیشه ترسم از این بوده که من را ببینید وقتی که دیگر من نیستم ، آن لحظه که پشت به خدا کرده ام و آن لحظه که طغیان درونم جلوه ظاهرم را بهم زده .

آیا باطن من را دیده اید؟

بعد از اینکه رفته اید و دیگر به من سرنزدید ،

فقط یک چیز به ذهنم میرسد .

که فهمیدید پشت این دستگاه جماعت رام کن صورت من مجمعی از آتش نهفته .

تو را به خدا نگاهم نکنید ،

این نگاه های شما آتش شبهای زمستانی من میشود.

این چند شب کابوس میبینم که لحظه ای باز رسوا شوم.

سنگینی نگاه خدا ، آن هم برای یک ذره از ثانیه آنچنان فشاری به قلبم آورده که ، راه جلوی چشمانم تیره و تار شده .

یا عظمت مطلق

چگونه برای تو حاضر شوم ، کاش مرا نابود میکردی ، مانند ذره ای که هیچگاه نفس نکشیده .

مرا نابود کن ، یا پرده را محکم بگیر ،

تا نفسهایم را برای تفکر روی سیمای تو تنظیم کنم...

غیر این خود خود را محو میکنم