من و محمد تو یه دبیرستان درس میخوندیم.پدرش وقتی هنوز دنیا نیومده بود شهید شد و حالا اون بود و یه پدربزرگ و مادربزرگ پیر و یه خواهر دلسوز که ۲سال ازش بزرگتر بود.مادرشم بعد از شهادت پدرش ازدواج کرده و بعد از یه مدتی طلاق گرفته بود...

خیلی رفاقتم باهاش صمیمی شده بود ولی فوق العاده یه دنده بود.از سال دوم دبیرستان تو درسا کمکش میکردم...همیشه عجز و لابه میکرد که پدربزرگ و مادربزرگم درکم نمیکنند.تا از اون خونه نیام بیرون نه میتونم درس بخونم نه دانشگاه قبول شم.با مادربزرگش تلفنی زیاد صحبت میکردم پیرزنی بود ساده و دلسوز و در عین حال مذهبی و فوق العاده شکاک! چند بار محمد رو به بهونه ی اینکه لباساش بوی سیگار میده از هونه انداخته بود بیرون! ولی من محمد رو میشناختم.اهل این حرفا نبود...

مادرش تو یه خونه ی محقر اجاره ای در حواشی شهر با خواهرش زندگی میکرد.محمد هم خیلی اوقات به بهونه های مختلف از خونه میزد بیرون و میرفت پیش مادرش.مادرش زنی بود مهربان و دلسوز که نتونسته بود حس محبت مادری رو به فرزندش اهدا کنه و درجهت رسیدن به این موضوع هم دوست داشت تلاش کنه.

در یکی از همین روزها صبح که رفتم مدرسه خوشحالی فزاینده ای رو در چهره ی محمد دیدم.سراسیمه اومد جلو و گفت کارم درست شده! گفتم چی شده داش محمد؟ گفت دیروز رفته بودم بنیاد شهید گفتم میخوام برم پیش مادرم زندگی کنم اونا هم گفتن چون به سن قانونی رسیدی میتونی خودت تصمیم بگیری کجا زندگی کنی.همون روز محمد وسایلشو جمع کرد و بدون اینکه به مادربزرگش بگه رفت خونه ی مادرش.همون شب مادربزرگ و عموهاش اومده بودن خونه ی مادرش و یه قشقرق حسابی به پا کرده بودن و محله رو ریخته بودن به هم...

با این وجود منم گوشم بدهکار نبود از این تغییر خوشحال بودم چون محمد خوشحال بود.دیگه مثل قدیم سر و وضعش نامناسب نبود عوض ۱۰۰۰تومن پول توجیبی ماهیانه که باعث میشد بعضی روزا مسیر ۵کیلومتری مدرسه تا خونه رو پیاده بره روزی ۵۰۰تومن پول توجیبی میگرفت.دوچرخه خرید.باشگاه بدنسازی اسم نوشت و گردش و تفریحشم به جای خود...یه روز تو مدرسه رو کردم بهش و گفتم داش محمد خدا رو شکر که وضع و اوضاعت خیلی خوب شده یواش یواش ردیف کن بشینیم درس بخونیم.خیلی عقبیا! سرشو مثل همیشه که میخواست صحبت کنه انداخت پایین و گفت:ای بابا! تو از مادربزرگم بدتریا! نمیتونی ببینی یه چند وقت داره بهمون خوش میگذره؟ وقتی این حرفو زد یه ذره احساس شرمندگی کردم و بهش یه جورایی حق دادم.هرچند خودمم نمیدونستم کدوم درسته؟

داش محمد ما که تا ۱۸سالگی توی خونه ی مادربزرگش بزرگ شده بود که ۱۰شب ساعت خاموشی زدن بود و تلویزیون هم به خاطر پول به سختی روشن میشد حالا تا ۲و ۳ شب پای ماهواره مینشست و هرروز با دوستای جدیدش که هیچ کدومشون رو نمیشناختم پی گشت و گذار و الافی بود.چند باری به مادرش گفتم : حاج خانوم منم خوشحالم از اینکه محمد پیش شماست ولی فکر نمیکنید زیادی آزادش گذاشتید؟ ولی اونم حرف محمد رو میزد: محمد نیاز داره به یه کم تفریح!!

منم خداییش هیچی نمیتونستم بگم سال پیش دانشگاهی بودم و اوج درس خوندن.با این حال روزی یکی دو ساعت تلفنی یه رو در رو باهم صحبت میکردیم.هرچند دیگه حرفای منم شده بود باد هوا! بعضی وقتا واقعا کم می آوردم و میگفتم اصلا به من چه؟ من دلم برا محمد بسوزه کی دلش برا من بسوزه که از درسم عقب میوفتم و کنکور قبول نمیشم؟! هنوز فکرم تموم نشده جواب خودمو میدادم و میگفتم اگه محمد هم مثل من بابا داشت دیگه قرار نبود بره پیش مادربزرگش که بعد بخواد بره پیش مادرش که بعد این همه مشکلات و... اصلا باباش رفته شهید شده واسه من که بتونم درس بخونم.حالا یه ذره کمک از دستم برنمیاد؟ تا به اینجا میرسیدم دوباره عزمم قوی میشد که هواشو داشته باشم.یکی از همین روزا رفتم خونه شون.دیدم تو فکره.گفتم محمد چیزی شده؟ گفت: شوهر زن همسایمون چند وقت پیش خودکشی کرده الان این زن با دوتا دختر بچه تو یه خونه تنها زندگی میکنن میخوام باهاش ازدواج کنم!! با اون شناختی که از محمد داشتم میدونستم این فقط یه حرف ساده نیست...

محمد شد دوباره همون آدم افسرده و پریشون! یه بار ۵۰ تا قرص خورد...یه بار شیر گاز رو تو یه اتاق دربسته رو خودش باز کرد که اگه مامانش اینا زود به دادش نرسیده بودن...

اون سال من دانشگاه تهران قبول شدم.رشته ی حقوق! ولی محمد با وجود داشتن داشتن سهمیه دانشگاه آزادم قبول نشد!! دیگه درگیر درس و دانشگاه و ثبت نام شدم کم کم از محمد دورتر و دورتر...تا یه روز اتفاقی تو خیابون دیدمش.خیلی عوض شده بود...انگار دو سه سال شکسته تر شده بود.زود رفتم جلو و با صدای بلند گفتم سلام داش محمد! مثل قدیم سرش پایین بود.به سختی سرشو آورد بالا و منو برانداز کرد.چشماش نیمه باز بود و مثل معتادا شده بود.بعد از چند ثانیه شناخت.پریدم بغلش کردم.به سختی صحبت میکرد.جویای احوالش شدم.اولش از حرف زدن ابا میکرد.احساس کردم یه ذره هم از دست من ناراحته که بی معرفتی کردم در حقش.خلاصه گفت و گفت...ولی این بار موقع حرف زدن سرشو بلند کرده بود و زمین رو نگاه نمیکرد...اشک تو چشمام حلقه زده بود.میخواستم بلند داد بزنم و های های گریه کنم.به خاطر اون ماجراها برده بودنش پیش روانپزشک.دکترای ازخدا بی خبر هم بدون اینکه بدونن مشکل محمد چیه و دنبال ریشه اش بگردن صورت مساله رو پاک کردن و توی بیمارستان روانیا بستریش کرده بودن و ۶بار بهش شوک قوی وارد کرده بودن که این فکر و خیالات از ذهنش پاک بشه ولی محمد هنوزم تو فکر اون زن...

الان سال سوم ورودم به دانشگاهه ولی محمد هنوز نتونسته دانشگاه قبول شه حتی دانشگاه آزاد!

 محمد تنها یکی از بچه های ۱۸۰۰۰۰ شهید هشت سال جنگ تحمیلیه...محمد تنها یکی از اون همه بچه هاییه که مشکلات لاینحل دارن...الان میفهمم که جنگ هنوز تموم نشده...بعضی وقتا خیلی خودمو سرزنش میکنم که چرا نتونستم محمد رو کمک کنم...حتما میشد ولی...