ساعت حوالی ده بود که رسیدیم.اگر شماره ی اتاق و نشانیهایی که داده بودند نبود هیچ کدام نمیفهمیدیم آن صورت ورم کرده ی کبود که جا به جا خونی بود مصطفی است.دست و پاهایش باندپیچی شده بود زخمها عفونت داشت.اتاق پر از بوی تعفن بود.مصطفی را که دیدم خدا را شکر کردم که میثم را راه نداده اند.اما نیم ساعتی که گذشت نگهبان بیمارستان دست میثم را گرفته بود و آوردش توی اتاق.چشمهایش پر از اشک بود.صورت میثم هم خیس بود.نگهبان گفت:"دیدم گریه میکند رفتم کنارش.گفت تو بابا داری؟گفتم بله.گفت دوستش داری؟گفتم بله خب.گفت من هم بابا دارم.خیلی هم دوستش دارم اما اگر بابایم اون بالا شهید شود و من نبینمش چه کار کنم؟منم آوردمش بالا."

یک ماهی که از مرخص شدنش گذشت شورای پزشکی تشخیص داد در ایران قابل درمان نیست.بنا شد اعزامش کنند به آلمان.بنیاد جانبازان کمکی نکرد.به دوست و آشناها رو انداختم.به بنیاد شهید...ما که پول معالجه خارج از کشورش را نداشتیم.بالاخره نیمه های دوم سال شصت و شش رفت آلمان.

بعد از برگشت از آلمان سرفه هایش شدیدتر شده بود.گاهی از گلویش خون می آمد.دستش درد میکرد و گاهی تمام بدنش.داروها اثر نداشت.نمیدانستم چه کار کنم.فقط بچه ها را ساکت میکردم.سرشان را با چیزی گرم میکردم یا می فرستادمشان توی محوطه بازی کنند.بهتر که میشد سراغشان را میگرفت.میلاد و محیا را دوتایی بغل میکرد.میگفتم نکن.میگفت:"تو چه میدانی مژگان؟..."میدانستم.هم سرفه هایش را میدیدم هم لکه های کم رنگ خون را.به رو نمی آوردم.باور نمیکردم.میگفتم:"وقتی پیر بشوی مصطفی آن وقت..."می خندید.خودش میدانست.بعدها شنیدم زمان جنگ یک باره حالش به هم میخورد.سرفه و خون ریزی شدید ریه.میگوید:"شیمیایی شده ام و همه را قسم میدهد که تا زنده است به کسی حرفی نزنند" خودش هم هیچ وقت حرفی نزد.حتی نمیگفت درد دارد.وقتی میگفت:"میثم جان پاهای بابا را می مالی؟" میفهمیدم دردش زیاد شده.

برادرش روزنامه ای را به من نشان داد.کنارش خط مصطفی بود.تعریف کرد دیشب با اشاره میخواست چیزی بگوید.نمیفهمیدم.کاغذ دادم بنویسد.نوشته بود که لباس میخواهم.فکر کردم هذیان میگوید.اما نوشته بود خواب دیده با هیات حسین جان هیاتی که مصطفی خیلی دوستش داشت میخواهد برود زیارت.همه ی شهدا جمع بودند.یک خانم هم حضور داشته.یک نفر هم مداحی میکرده.گفت:"میخواهم وضو بگیرم" گفتم:"آب برای تاولها ضرر دارد.تیمم کن" گفت:"این آخرین نماز را می هواهم با وضو بخوانم." نمازش را که خواند بی هوش شد.

دکتر گفته بود اصلا نباید بدن را نگه دارید.زیر پوست تمام رگهای بدن پاره شده بود.داخل بدن به خاطر لم مواد شیمیایی در حال از هم پاشیدن بود.بچه ها را صدا کردم پدرشان را ببینند.محیا برایش گل آورده بود.شاخه های بلند ارکیده.هنوز هم به ارکیده میگوید گل غسالخانه.میلاد چادرم را میکشید و میگفت:"تو گفتی بابا خوب شده بگو از جعبه بیاید بیرون برگردیم خانه.من خسته شدم."نشستم.بغلش کردم و گفتم:"بابا دیگر نمی آید خانه.نمی تواند بلند شود و با ما برگردد.باید همین جا خداحافظی کنیم"...جمعیت ایستاده بودند.مصطفی روی دست بود.بدن هرلحظه بیشتر ورم میکرد.اما مسئولان بهشت هاجر اجازه ی دفن نمیدادند.میگفتند:"برای ما مسئولیت دارد کسی را که از سرطان مرده کنار شهدا دفن کنیم." دلم آتش گرفته بود.شنیدم میثم با کسی دعوا کرده.یک نفر گفته بود حالا همه میروند سر خانه و زندگیشان و شما را فراموش میکنند میثم عصبانی شده بود و کار کشیده بود به دعوا...

رئیس بنیاد شهید آمد.مصطفی را از قبل میشناخت.با اصرار او بالاخره مسئول بهشت هاجر اجازه داد مصطفی را کنار دوستانش دفن کنند.دور ایستاده بودم.مردها دور قبر را گرفته بودند.دیگر مصطفی را ندیدم.تشییع که تمام شد آمدیم خانه ی خودمان.مردم می آمدند و می رفتند.چهلم که گذشت خانه خلوت شد.کم کم همه سرشان به زندگی خودشان گرم شد.ما ماندیم...