اتل متل انتظار، یه قصه ی قدیمی

میدونم که هزار بار این قصه رو شنیدی

قصه ی تلخ دوری ، افسانه شد خیلی زود

عاشق موندن پای عشق کی میگه اینجوری بود ؟

این قصه ی انتظار يه جورايي عجیبه

چون قهرمان قصه اش خیلی خیلی غریبه

از چی بگم وقتی عشق مرده تو عمق مرداب

وقتی که تشنه نیستیم تو این کویر بی آب

وقتی هوای جمعه پر از مه و غباره

منتظر چی هستیم ؟ لابد بارون بباره

توی این کویر بی آب بارون نقش بهاره

اینجا معنی دوری هنوز معنی نداره

فقط شعار و حرفه ، ذکر آقا کجایی...

بدون یار آقا جون کجا میخوای بیایی؟....

با اینکه هرجاي شهر پر از عكس و شعاره

تو آسمون شبهاش نداره یک ستاره

اما يه عده هستند که پای لیلی موندند

تو این تاریکی شب خودشون و رسوندند

با این که خیلی سخته موندن و زنده هستند

هنوزم که هنوزه به انتظار نشستند

به جمعه التماس و به آسمون نظاره

منتظرند که شاید یه روز بارون بباره

اونا که نقش یار و رو سنگ دل کشیدند

یک شبه از قعر چاه به روشنی رسیدند

میرن با عشق و مستی به آبی ، بی کران

به مرکز روشنی ، به مسجد جمکران

شاید دلی بشکنه ، برای آخرین بار

خدا اشکی بریزه ، بیاد دلبر و دلدار

بیاد با ذوالفقار و با عطری از گل یاس

به عشق عشاق عشق ، فقط به عشق عباس (ع)

میاد یه روزی قلبم اینو برام میخونه

صدای پای یار و میشنوه و میدونه

میدونه اسمش داره میرسه از عرش به گوش

صدای جدی حسین میبره عقل و از هوش

خط طلوع عشق و تو آسمون ببینید

هیچکی نگه دروغه ، یه روز میاد میبینید.

با اینکه خیلی تنگه جای دعا تو سینم

درسته رنگ قلبم نمیزاره ببینم

اما آقا به قرآن منتظرم بیایی

بگو تمومه آقا ، طعم تلخ جدایی

از زبون عاشقات ، میگم که خیلی خستم

تا آخر، آخرش منتظر تو هستم