مرتضی روی خم زانوش نشست و بند پوتینشو محکم کرد.دوباره از گوشه ی چشم به مجید نگاه کرد.حرفی برای گفتن نداشت.میدونست دلتنگه.این رو از طرز نگاه کردنش به غروب خورشید فهمیده بود.

رضوانی ساعتشو نگاه کرد و گفت:"حسن باقری باید تا الان میرسید."مجید نگاهشو از غروب خورشید برداشت.چشماش پراز غصه بود.با این حال لبخندزد و گفت:"حسن آِقا بد قول نیست.لابد کاری براش پیش اومده."

با صدای شنیدن موتور ماشین نگاه ها به بیرون کشیده شد.مرتضی از جا بلند شد و گفت:"اومدن"مجید دوباره لبخند زد و به مرتضی نگاه کرد:دیدی گفتم حسن آقا بدقول نیست؟!

با اومدن حسن باقری نقشه روی میز پهن شد.مجید هنوز دلش جای دیگه ای پرپر میزد.حسن باقری درحالیکه به نقشه زل زده بودناگهان سرشو بلند کرد:

-حال و هوای دیگه ای داری دکتر؟

مجید به خودش اومد.مرتضی گفت:"من فکر میکنم چون دکتر نتونسته همراه بچه ها به دیدار امام (ره)بره ناراحته."

برای لحظه ای نگاه مجید با چشمان عمیق و پرسشگر باقری گره خورد.یادش نمی اومد تحت تاثیر این نگاه قرار نگرفته باشه:

-...شما که بهتر میدونید حسن آقا دوست داشتم با بچه ها برم.ولی خب...

حسن باقری سرتکون داد و گفت:"گرچه میدونم این موضوع نیست اما مختاری که برای رفتن و نرفتنت تصمیم بگیری"

مجید حال خودشو بهتر میدونست.حس و حالی داشت که نمی نونست به زبون بیاره:

بگذریم!دل ما حالی به حالیه.بریم سراغ نقشه بهتره.

سه ساعت بعد روی طرح و نقشه ی عملیات به نتیجه رسیدن.مجید گفت:"اگه قراره شناسایی دقیق انجام بگیره باید زودتر شروع کنیم."

مرتضی دست مجید رو گرفت و تو دست حسن باقری گذاشت:

-حسن آقا این شما و این دکتر بقایی.هروقت میگم بیا برو به مادر پدرت سربزن میگه تلفن کردم و لازم نیست.حالا شما یه چیزی بگید...

مجید دست حسن رو فشار داد و خندید...

-مگه دروغ گفتم حسن آقا؟

حسن باقری ادامه داد "به نظرم تا عملیات شروع نشده به بهبهان برو.بالاخره پدر مادرت هم از توسهمی دارن."

مجید به فکر فرورفت.پیشنهاد بدی نبود.

-حالا که اصرار می کنید باشه میرم.ایشالا فردا برمیگردم تا طبق برنامه به کارها برسیم."

بعد سوار ماشین شدو راه افتاد.بیشتر از ۴۰ کیلومتر نرفته بود که یهو پاشو روی ترمز گذاشت.قرآن کوچیکی که همیشه تو جیبش داشت بیرون آوردودلش آروم و قرار نداشت.قرآن رو بوسید و به پیشونیش گذاشت.اشک تو چشماش حلقه زد.خاموش گفت:"باید برگردم"

            

چندبار پدال گازوفشار داد .به آینه نگاه کرد و فرمونو تا اونجایی که جا داشت چرخوند.

راه اومده رو دوباره برگشت.وقتی به قرارگاه رسید همه با تعجب نگاهش کردن.حسن باقری خیره بهش نگاه کرد.قلاوند جلو دوید و زیر بغل مجیدرو گرفت:

-ببین دکتر اگه برگشتی بمونی باید بگم فعلا اینجا کسی منتظرت نیست.

لبخند کمرنگی روی لبهای مجید بازی کرد.حسن باقری درحالی که دستشو روی شونه ی مجید گذاشته بود گفت:"هیچ وقت نباید به آقا مجید اصرار کرد.این مرد دلش پراز الهامه.خودش میدونه چی کار کنه."

مرتضی جلو آمد و پیشونی مجید و بوسید:

حالا بگو چرا برگشتی؟شما که قبول کرده بودی بری.

مجید گفت:"احساس کردم به جای رفتن به بهبهان اگه کنار بسیجیها باشم بهتره."

اشک تو چشم حسن باقری جوشید. درحالی که بغض با لبهاش بازی میکرد،لبخند زد:

-پس از قرار معلوم فردا میشه برای شناسایی منطقه بریم...

اون شب مجید احساس عجیبی داشت.خوابش نمی برد،دفترچه اش رو باز کرد...اشک تو چشماش حلقه زد.اسم 39 نقر از شهدا رو تو این دفترچه یادداشت کرده بود.همه از دوستاش بودن.هروقت دلتنگ میشد،به دفترچه اش نگاه میکردو با آنها حرف میزد.خودکارشو برداشت و ناخودآگاه شماره ی 40 رو تو دفترچه اش نوشت.با رسیدن صبح وضو گرفت و نمازشو خوند.

هنوز آفتاب بهمن ماه رو تپه ماهورها نتابیده بود که شش فرمانده به راه افتادن.

-مهم برای ما قسمت بالایی منطقه ی فکه است.

دو ماشین جیپ با سرعت در پیچ و خم جاده می رفتن.مجید به بیابان چشم دوخته بود.قلاوند وقتی اونو غرق در افکارش دید،گفت:"بالاخره سوره ی والفجر رو از حفظ کردی یا نه؟"

مجید چشم از بیابان برداشت:

-بله فکر میکنم امروز کاملا میتونم سوره رو از حفظ بخونم.

صدای غرش توپها از جایی دور به گوش میرسید.دو جیپ همچنان با شتاب میرفتن و طوفانی از خاک رو پشت سر میگذاشتن.خورشید رنگ پریده تر از روزهای گذشته در سینه ی آسمان دیده میشد.وقتی ماشینها از نفس افتادن،فرماندهان به طرف دیدگاه حرکت کردن.ثبت و شناسایی موقعیت دشمن ساعتی طول کشید.با شنیدن اذان ظهر مجید آستین بالا زد:

-بریم سنگرهای عقب نمازمونو بخونیم.

ناگهان صدای انفجار عمیقی شنیده شد.همه چیز در ابری از گردو غبار فرورفت.کسی فریاد میزد و همه رو به اسم میخوند.

-برادرا همه سالمن؟

وقتی گردوغبار فروکش کرد،لبها به لبخند گشوده شد.همه سالم بودند.گلوله ی توپ درکمترین فاصله به آونها منفجر شده بود.

-اینجا موندن خطرناکه بهتره بریم.

حسن باقری رو به محمد کردوگفت:"به سنگر خمپاره ی ارتشیها برو و مختصات این تپه رو بگیرتا شناساییمون کامل شه."

محمد به سرعت دوید.گلوله های توپ پی در پی در اطراف آنها منفجر میشد.

-ابنجا بمونیم بهتره.نباید بلند شیم تا دشمن فکر کنه ما رفتیم.

طولی نکشید که محمد مختصاتو گرفت و به طرف سنگر فرماندهان به راه افتاد.با صدای سوت کوتاه و ناگهانی گلوله ی توپ سرخم کرد.صدای انفجار زمینو لرزوند.دوباره همه جا در ابری بز دود و غبار فرو رفت.محمد دوید.صدای ناله و شهادتین از هر طرف بلند بود.مرتضی درحالی که خون سروصورتشو گرفته بود،ازجا بلند شد.مجید رو دید که به زمین افتاده لنگ لنگان به طرفش رفت.سرش رو بالا گرفت تا بهتر نفس بکشه.از دوپای قطع شده خون بیرون میزد.فریاد کشید:"بیسیم بزنید آمبولانس بفرستن."

همه غرق در خون بودن...

لبهای رنگ پریده ی مجید آروم تکون می خورد...

ده دقیقه بعد،خون ردیف چهلم دفترچه رو قرمز کرده بود...

        

 

نوشته شده در 86/08/09ساعت 14 توسط | |